Razem przeciw

W grudniu 2011 r. zakończyła się druga edycja projektu Razem Przeciw organizowanego w ramach zadania "Profilaktyka uzależnień w spektaklach teatralnych". Zapraszamy do obejrzenie galerii zdjęć.

 

 

 

 


„Razem przeciw!” to druga edycja projektu profilaktycznego, którego realizacja przypadła na okres od lutego do grudnia 2011 roku.
W ramach realizowanego przedsięwzięcia młodzież uczestniczyła w warsztatach:

•    ruchowych z zakresu sztuki mimu i pantomimy;
•    z psychologiem;
•    animacyjnych;

•    z zakresu edukacji teatralnej.

Osoby odpowiedzialne za projekt:

Katarzyna Łuczyńska, kontakt: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
Magdalena Młynarczyk kontakt: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.


Opis projektu:

„Profilaktyka w spektaklach teatralnych”, co to takiego?

„Profilaktyka w spektaklach teatralnych” to przedsięwzięcie artystyczno-edukacyjne realizowane przez: Fundację Teatr Nie-Taki, Gminę Wrocław – Wydział Zdrowia oraz Wrocławski Teatr Pantomimy im. H. Tomaszewskiego. Jego pomysłodawczyniami i koordynatorkami są: Katarzyna Łuczyńska oraz Magdalena Młynarczyk.

Pierwsza edycja naszego projektu „Profilaktyka uzależnień w spektaklach teatralnych” odbyła się w okresie od 1 lutego do 30 listopada 2010 roku. „Razem przeciw!” jest drugą z kolei edycją projektu profilaktycznego, którego realizacja przypada na okres od 1 lutego do 31 grudnia 2011 roku. (więcej o Pierwszej edycji tutaj)

Innowacyjność naszego przedsięwzięcia związana jest ze swoistym wykorzystaniem sztuki teatru do przeciwdziałania ryzykownym zachowaniom młodzieży oraz szerokim spojrzeniem na problem profilaktyki uzależnień i włączeniem w jej obręb zniewoleń nie tylko takich jak: narkotyki, alkohol czy papierosy, lecz także: dopalacze, zakupy, Internet, świat konsumpcji, mass mediów, itp.

W naszym projekcie przede wszystkim kładziemy nacisk na:
- wykorzystanie teatralnych form przekazu w promowaniu zdrowego stylu życia.
- wspieranie talentów i artystycznej twórczości młodzieży, dodatkowo promującej życie bez nałogów i przemocy.
- zagospodarowanie czasu wolnego młodzieży poprzez działania artystyczne, edukacyjne, umożliwiające aktywizację, samorealizację, rozwój osobisty oraz kształtowanie postaw prospołecznych.
- wykształcenie samoświadomości własnego ciała poprzez zajęcia ruchowe.
- upowszechnianie wiedzy, dotyczącej praw młodzieży do życia w środowisku wolnym od zagrożeń.

Ostateczna realizacja działań – spektakl teatralny, jest zwieńczeniem całego cyklu warsztatów:

•    ruchowych – zajęć z zakresu sztuki mimu i pantomimy z elementami teatru dramatycznego (praca  nad słowem, dykcją, interpretacją tekstów). Prowadzone są na nich ćwiczenia partnerskie i grupowe, a także różnego rodzaju zajęcia fizyczne rozwijające sfery ruchową i psychiczną. Budujemy etiudy aktorskie (w oparciu o tematykę zajęć). Młodzież wspólnie z pedagogiem poszukuje właściwych środków wyrazu do przekazania zaplanowanych przez siebie treści tak, by w oparciu o nie przystąpić do budowy scenariusza teatralnego. Zajęcia te skupiają się jednocześnie na nauce podstaw sztuki mimu i pantomimy – ich charakterystycznych elementów, takich jak: tok, identyfikacja, kontrapunkt, krok pantomimiczny itd., których opanowanie stanowi bazę do ostatecznie tworzonego spektaklu;

•    z psychologiem – poruszane na nich problemy dotyczą nie tylko szeroko rozumianych uzależnień, ale także zagadnień traktujących o: wolności i godności człowieka, poczuciu własnej wartości, samoocenie, odnajdywaniu się we współczesnym świecie i społeczeństwie oraz radzeniu sobie z trudnościami. Zajęcia te to bardzo dobry trening osobowościowy, przygotowujący młodzież do sprawnego i świadomego funkcjonowania we współczesnym świecie;

•    zajęć animacyjnych – podejmowane na nich zagadnienia oscylują wokół zagadnień takich jak: człowieczeństwo czy szeroko rozumiane zniewolenia. Zajęcia te prowadzane są w oparciu o teksty literackie oraz wyświetlane filmy. Podążając za pytaniem postawionym przez E. Fromma „Mieć czy być”?-  zastanawiamy się nad kondycją współczesnego człowieka i nas samych. Kreujemy bohaterów naszego spektaklu – tworzymy scenariusz teatralny, scenografię i kostiumy. Zajmujemy się też indywidualną pracą nad rolą;

•    z zakresu edukacji teatralnej – blok zajęć, o który została poszerzona druga edycja naszego projektu. Warsztaty te wprowadzają młodzież w świat konwencji teatralnych oraz sztuki mimu i pantomimy – ich bogatej historii ze szczególnym uwzględnieniem tradycji rodzimej – mimu zbiorowego H. Tomaszewskiego, z którą to uczestnicy projektu stykają się na zajęciach ruchowych. Edukacja teatralna ma na celu aktywne i świadome uczestnictwo w świecie kultury, dlatego też w jej ramach organizowane są regularne wyjścia na spektakle teatralne oraz różnego rodzaju wykłady, czytania sztuk, prezentacje prac itp.



Partnerzy projektu:

Tramwaj nie-taki

Tramwaj nie-taki

 

Poprzez projekt chcieliśmy głównie uatrakcyjnić pasażerom podróż. Zdarzenia, które im zaproponowaliśmy były próbą wykreowania alternatywnej rzeczywistości i wprowadzenia w codzienność odrobiny niezwykłości.

Spróbowaliśmy zachęcić ludzi podróżujących tramwajem linii „Teatr Nie Taki” do udziału w tworzeniu społeczeństwa – przecież codzienni użytkownicy komunikacji miejskiej tworzą swego rodzaju minispołeczność lokalną.

Zachęcaliśmy pasażerów, by zastanowili się nad tym, gdzie znajdują się będąc pasażerami tramwaju. Nie ma ich przecież tam, gdzie byli przed momentem, a tam, dokąd zmierzają, jeszcze nie dotarli. To stan swoistego „zawieszenia” pomiędzy tym, co już nastąpiło, a tym, co nastąpi za moment. Jak się zachowują pasażerowie tramwaju? O czy myślą? Do współpracy z nami chcemy zaprosiliśmy wrocławskich muzyków oraz performerów.

W niecodziennej dla teatru, tramwajowej przestrzeni doszło do wielu ciekawych spotkań i interakcji.

Powodów, dla których do realizacji naszego projektu wybraliśmy przestrzeń tramwaju jest wiele. Najważniejszym z nich jest ten, że mamy tam do czynienia ze skupiskiem ludzi, którzy wchodzą ze sobą w interakcje przynajmniej na odcinku jednego przystanku. Są na wzajemną obecność niejako skazani. Zadaniem jakie sobie stawiamy jest uwidocznienie zalet takiej sytuacji. I tu wyłania się kolejny bardzo ważny powód. Mianowicie o wiele łatwiej jest skupić uwagę pasażerów tramwaju niż na przykład przypadkowych przechodniów.

Zapraszamy do obejrzenia galerii zdjęć.

 

Relacje z podróży dostępne poniżej:

portal Urzędu Miasta Wrocław

portal Nasze Miasto

portal MMWrocław

teatralia

 

Fundacja składa podziękowania słuchaczom Pomaturalnego Studium Kształcenia Animatorów Kultury i Bibliotekarzy oraz pracownikom Uniradia.

ProjektTramwaj nie-takizrealizowany został we współpracy z Miejskim Przedsiębiorstwem Komunikacyjnym i Urzędem Miasta Wrocław

 

Głosy Tramwaju nie-takiego:

Kultura obecności

Sesja warsztatowa Kultura Obecności

 

Warsztaty Kultura obecności odbyły się w dniach 23-25.04.2010 we Wrocławskim Teatrze Pantomimy
im. H. Tomaszewskiego.

 

Warsztaty miały na celu wprowadzenie w proces twórczy, inspirowany poglądami Jerzego Grotowskiego. Zakładały, że twórcze funkcjonowanie jest częścią rozwoju osobowego.
Peter Rose rozpoczął pracę warsztatową w roku 1977. Jest ona dla niego ciągłym poszukiwaniem i polega na próbie sprawienia, by doświadczenie stało się czymś oczywistym, namacalnym. Osiągnąć to można przez wspólną obecność, w sytuacji, gdy nie ma widzów – proces twórczy i jej wynik końcowy nie są wówczas od siebie oddzielone. Można to nazwać kulturą aktywną, bądź kulturą obecności (active culture). Tworzą ją wszyscy uczestnicy i jest wspólna dla każdego z nich.

 


METODA PRACY:
Boso.
Leżąc na plecach.
Słychać rytm wyznaczany przez oddech.
Myśli zostają wyciszone.
Oczy są otwarte.
Następuje przebudzenie w czasie i w bezczasie.
Obecna jest świadomość przestrzeni i kontaktu z ludźmi wokół.

Spełnienie następuje poprzez relaks i samoświadomość, bez pobłażania sobie. Ciało spełnia się poprzez ustalenie jego obecności w przestrzeni pracy i przez bezpośredni kontakt z innymi.

Energia pochodzi z dynamiki ciała, z naturalnego oddechu.
Każdy ruch pozwala oswoić przestrzeń, odkrywać ją i wszystko, co w sobie zawiera.
Odkrywa się możliwości w działaniu i reakcji – podskok, galop, próba lotu.
Energia ta staje się odskocznią od tego, co osobiste, prywatne. Utrzymujemy kontakt poprzez dawanie i branie, teraźniejszość i świadomość. Następuje przepływ związków, gdy jesteśmy zaangażowani we współpracę.

Trening, zarówno fizyczny jak i wokalny, oparty jest na metodach pracy Stanisławskiego i Grotowskiego. Podstawą wszystkich działań fizycznych i praktyki staje się odblokowanie rezonatorów ciała. Jest też drogą do znalezienia swojego głosu.

 

Peter Rose urodził się w Nowym Jorku w 1955 roku. Ukończył studia na Uniwersytecie Columbia w 1977 roku. Jego pierwszy solowy występ "The Circular Heavens” odbył się w 1977. W tym też roku spotkał Ludwika Flaszena i Ryszarda Cieślaka i pracował z nimi podczas parateatralnych działań Teatru Laboratorium w Stanach Zjednoczonych. W 1978 poznał Jerzego Grotowskiego i został wówczas zaproszony do Wrocławia, by wziąć udział w pracy Teatru Laboratorium "Drzewo ludzi".
Jest współzałożycielem nowojorskiego centrum artystycznego Performance Space 122, działaczem ruchów na rzecz rozwoju teatru w Nowym Jorku. W 1980 ponownie przybył do Polski, by wziąć udziału w projekcie "Teatr Źródeł".
Prezentował swoje przedstawienia w Nowym Jorku, Bostonie, San Francisco, San Diego Los Angeles, na scenach niemieckich - we Frankfurcie, Monachium, Hamburg, i Berlinie Zachodnim, także we Włoszech, Czechach i w Polsce.
Od 2006 r. Rose prowadzi cykliczne spotkania warsztatowe. W 2007 roku wykładał na Uniwersytecie Columbia w Nowym Yorku.
Do Wrocławia przybył ponownie w 2008 roku, by wziąć udział w sesji warsztatowej prowadzonej przez Zygmunta Molika "Głos i Ciało" w Instytucie im. J. Grotowskiego.

 

dodatkowe informacje na stronie: www.test-traveler.de

 


 

Zapraszamy do obejrzenia galerii zdjęć.

 

Opinie uczestniczek warsztatów:

 

Cóż opinia. Przybył stary faun i zaprosił do korowodu na jego zasadach. Bardzo radykalny w działaniach, nieznoszący nieobecnej obecności, maksymalnie aktywizujący. Filozof ciała. Przyznam, że jak wyszłam w niedzielę z teatru miałam wrażenie, że widzę więcej: tam się pani rozsypały jabłka, tam pan ma dziwnie podwiniętą nogawkę, tu wróbel przy śmietniku z zainteresowaniem zerka - czeka na okruszki, nie bój się, a masz trochę...

 

Nina Karniej

 

refleksja poetycka pani Bożeny Iwankiewicz:

 

KULTURA OBECNOŚCI

 

albo

 

TWORZENIE ELIT

 

 

 

Kim lepiej być

 

 

 

 

 

Martwą rybą

 

Czy aktywnym lwem

 

 

 

 

 

Cwałującym

 

Czy w galopie

 

 

 

 

 

Mocną królową

 

Czy niosącym tren

 

 

 

 

 

A może lepiej tym

 

Co

 

 

 

Świadom snu

 

Wie

 

 

 

 

 

Komu diadem

 

 

 

A komu

 

Koronę

 

 

 

 

 

 

 

Gapiem

 

 

 

 

 

 

 

Bożena Anna

Iwankiewicz

Grotowski nie-taki

W dniach 17-18 czerwca 2010 w Instytucie im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu odbyło się otwarte seminarium dyskusyjne "Grotowski - inne spojrzenia" Jeden z paneli zorganizowany został we współpracy z Fundacją Teatr Nie-Taki, panel nazwanoGrotowski nie-taki. Składał się on z trzech wystąpień. Reprezentantami Fundacji byli:

Jarosław Wójtowicz (Uniwersytet Jagielloński)

tytuł referatu: Grotowski, kłopotliwa fascynacja?

Małgorzata Bryl (Uniwersytet Śląski):

tytuł referatu: Pokolenie na granicy: problem współczesnej recepcji dorobku Jerzego Grotowskiego

Marta Kufel (Uniwersytet Jagielloński):

tytuł referatu: Mikroteologie współczesnego teatru

Profilaktyka uzależnień w spektaklach teatralnych

„Profilaktyka uzależnień w spektaklach teatralnych”
Edycja pierwsza


Pierwsza edycja projektu „Profilaktyka uzależnień w spektaklach teatralnych” odbyła się w okresie od 1 lutego do 30 listopada 2010 roku. W ramach przedsięwzięcia młodzież wrocławskich szkół średnich uczestniczyła w warsztatach:

•    ruchowych z zakresu sztuki mimu i pantomimy;
•    ruchowych z zakresu tańca;
•    z psychologiem;
•    animacyjnych.

Do pierwszej edycji przedsięwzięcia wyłoniono piętnaścioro uczestników, którzy systematycznie dążyli do rozwijania swojej sprawności fizycznej, wyobraźni, koordynacji, samoświadomości własnego ciała i poruszania się w przestrzeni, poprzez warsztaty z zakresu sztuki mimu, pantomimy i tańca. Zajęcia z psychologiem i animatorkami starły się zapoznać uczestników z problemem uzależnień przez pryzmat ludzi doświadczonych, bazując na tekstach literackich, biografiach ikon muzyki czy filmach oraz poprzez spotkanie z pedagogiem ośrodka MONAR, który opowiedział o funkcjonowaniu wymienionej placówki.

Przeczytane teksty, obejrzane filmy, przeprowadzone dyskusje, wyjścia do teatrów, spotkania oraz prowadzone przez uczestników zeszyty „wyimaginowanych bohaterów”, stały się podstawą do stworzonego wspólnie scenariusza teatralnego. Młodzież samodzielnie dobrała muzykę, zakupiła kostiumy oraz wykonała scenografię do wieńczącego projekt przedstawienia teatralnego.

Zaangażowanie młodzieży zaowocowało powstaniem przedstawienia „Zniewoleni” w reż. Zbigniewa Szymczyka, filmu dokumentalnego „Jestem”, w reż. Michała Gutka i Jakuba Szymańskiego, oraz wystawy zdjęć, autorstwa uczestniczek projektu – Agaty Dobrzańskiej oraz Karoliny Skibińskiej, ukazujących kuluary prowadzonego projektu, prezentujących uczestników i prowadzących.

Premiera „Zniewolonych” odbyła się w listopadzie w Centrum Inicjatyw Artystycznych we Wrocławiu. Przedsięwzięcie uświetniły bankiet oraz wspomniana wystawa zdjęć.  Przedstawienie to opowiada o ludziach nam współczesnych, ich słabościach i pozostawiających wiele do życzenia relacjach międzyludzkich. Schowani na co dzień w szarym tłumu bohaterowie „Zniewolonych”, na moment zatrzymują się na scenie, opowiadając swoją historię. Ich biografie są do siebie zbliżone. Łączy ich znajomość z eleganckim mężczyzną w kapeluszu na głowie i białym garniturze, tajemniczo   przechadzającym się po scenie.

Przez kolejne dni spektakl grany był dla kilkunastu wrocławskich szkół średnich w Centrum Inicjatyw Artystycznych we Wrocławiu. Każdorazowo, po odegranym przedstawieniu, odbywała się projekcja filmu dokumentalnego „Jestem”, w którym to uczestnicy projektu, dokonując w filmie ewaluacji przeprowadzonych działań, mówią o tym, czego się nauczyli. Film ukazuje proces powstawania spektaklu i przygotowania – jest materiałem uzmysławiającym trud pracy, aktywizację uczestników i ich starania.

Zakończeniem prac przy projekcie było spotkanie uczestników z animatorkami, w trakcie którego młodzież otrzymała nagrody rzeczowe oraz opinie koordynatorki wystawione na podstawie kilku miesięcy wspólnej pracy.


Wybrane fragmenty wypowiedzi uczestników z filmu dokumentalnego „Jestem”, powstałego przy pracy nad projektem „Profilaktyka uzależnień w spektaklach teatralnych”:

„Pamiętam, że już po pierwszych zajęciach czułam się inaczej niż zwykle. Potem po każdych następnych nie mogłam doczekać się kolejnych i tak zrodziła się moja miłość do teatru. Co zmieniło się po półrocznym ćwiczeniu pantomimy? Może fakt, że nareszcie chodzę prosto, stawiam stopy prosto, zaczęłam być świadoma własnego ciała, odkryłam, że mam łokieć nadgarstek, a nie tylko całą rękę. Pantomima zadziałała na mnie odstresowująco. Kiedy po ciężkim dniu przychodziłam na zajęcia i zaczynaliśmy ćwiczyć wszystkie złe emocje odpływały bardzo daleko i pozostawały już tylko te pozytywne, a to wszystko dlatego, ze była tam atmosfera niesamowicie przyjazna i wśród pozytywnie nastawionych osób, było wspaniale.  
Co zmieniły te zajęcia? Mój sposób postrzegania świata zmienił się diametralnie, zdystansowałam się do wielu spraw, a teatr to coś wspaniałego. Myślę, że będę w jakiś sposób kontynuować naukę pantomimy, bo niesamowicie mnie ona pochłonęła”.

Agata



„Co mogę powiedzieć o tych zajęciach, pracy nad spektaklem i samą sobą? Po pierwsze uważam, że pracy w grupie trzeba się nauczyć i, że jest to dużo trudniejsze niż praca z samym sobą […]. Pracując w grupie bierzemy odpowiedzialność za kogoś innego i musimy się zastanawiać nad ruchami innych osób, czuć siebie, a to na pewno wymaga czasu”.
Marta



„Jeżeli chodzi o pantomimę to, jestem teraz w klasie maturalnej, mój tryb życia jest szybki – dużo się od nas wymaga, a takie zajęcia pozwalają na chwilę oderwać się od rzeczywistości. Chociaż momentami poruszamy trudne tematy, to jednak zajmujemy się nimi w taki sposób, że bardziej one do nas docierają, nie zaznajamiamy się z nimi poprzez wykład, tylko przez pracę nad sobą, ruchem i wyrażaniem emocji”.
Dominika

 

Zapraszamy do obejrzenia galerii zdjęć.